![](https://www.hetverlorenkind.nl/wp-content/uploads/2022/07/high-angle-view-of-child-psychologist-calming-down-2021-09-03-07-42-41-utc-1024x683.jpg)
Ouderverstoting: de 3 types verstotende ouders
Ouderverstoting: de 3 types verstotende ouders
Ouderverstoting verscheurt je genadeloos diep vanbinnen.
Het is zonder twijfel één van de pijnlijkste ervaring die het leven ons uitdeelt.
Ouderverstoting is een kind verliezen dat nog springlevend is, maar niet meer bestaat in het leven van de verstoten ouder.
De reactie en de hierop volgende lijdensweg is immers zeer complex, omdat de wetenschap dat het kind leeft en (fysiek) gezond is, betekent dat de ouder in kwestie niet in staat is om het klassiek rouwproces te doorlopen. Je zit in levende rouw.
Andersom geldt dat ook voor het kind, die zich hiervan wellicht onbewust van is want het verstoten van een ouder veroorzaakt eveneens een complex rouwproces dat lijkt op het overlijden van een ouder. Het rouwproces kan voor beide (verstoten ouder en kind) niet worden afgesloten omdat beiden nog steeds in leven zijn.
As verstoten ouder kiezen we er in eerste instantie om ons te wenden tot het juridische systeem (de gerechtelijke procedure), die langdradig en slopend is. Dit is immers de enige optie, en helaas (nog) niet de juiste.
Zolang het rechtssysteem niet voldoende is afgestemd zal deze optie geen soelaas brengen.
De stugheid van het rechtssysteem om emotioneel misbruik onder de radar te nemen én te erkennen is de belangrijkste factor om ouderverstoting op een degelijke en oplossende manier aan te pakken.
Het is wetenschappelijk onderbouwd dat aan de basis een vechtscheiding, grote emotionele problemen liggen. Er is bijna altijd sprake van een persoonlijkheidsstoornis, en dus geen of verminderde empathie én een gebrekkig geweten*.
*(Het geweten is het kunnen beoordelen wat ‘goed’ en ‘slecht’ is en op de juiste wijze emotioneel kunnen reageren op het eigen falen in moreel opzicht)
Wie past ouderverstoting toe?
Over het algemeen ligt aan de oorsprong van OVS de ouder, maar evengoed een grootouder, stiefouder, familielid en zelfs een advocaat of therapeut, kan aan de basis liggen van ouderverstoting of hieraan bijdragen.
De verstotende ouder zal zichzelf omringen met naasten die de OVS steunen, op hun beurt gemotiveerd door de uitspraken van deze ouder. Ze geloven oprecht dat het kind beschermd of gered moet worden van de verstoten ouder.
De 3 types verstotende ouders
- De naïeve verstotende ouder: Hij/zij erkent erkent de meerwaarde van de band tussen het kind en de andere ouder. Hij/zij streeft er oprecht naar om die relatie na de scheiding verder te ontwikkelen en of te behouden zoals deze was voor de scheiding. Occasioneel laat deze ouder zich af en toe negatief uit over de andere ouder.
- De actieve verstotende ouder: In een poging om de woede en pijn van de scheiding het hoofd te bieden, vertoont hij/zij af en toe verstotend gedrag en/of strategieën als gevolg van de eigen emotionele kwetsbaarheid en/of gebrekkige impulsbeheersing. Hij/zij is zich hier ook van bewust.
- De obsessieve verstotende ouder: Deze ouder onderscheidt zich van de actieve verstotende ouder omwille van zijn verbetenheid om de verstoten ouder te vernietigen en hiermee ook de relatie tussen het kind en de getroffen ouder. Hij/zij heeft weinig tot geen zelfcontrole of zelfreflectie in zijn/haar eigen aandeel. Het empatisch vermogen is gebrekkig of ontbrekend, er is sprake van een intense wraakzucht en een sterke controledrang. Onterechte beschuldigingen (bv. seksuele of fysieke mishandeling) zijn dit type niet vreemd. Deze valse beschuldigingen hebben als doel een schokeffect op de buitenwereld/hulpverleners te veroorzaken. De obsessieve verstotende ouder werpt zich vervolgens op als de reddende ouder. Deze ouder kan niet worden overtuigd, ook als er bewijs is, van het tegendeel. Wie hem/haar tegenspreekt worden afgevoerd als fout of bevooroordeeld. Deze ouder staat niet open -om via hulpverlening- de verbroken relatie tussen de verstoten ouder en het kind te herstellen. Het verstotend gedrag is intentioneel. Een psychische aandoening of een persoonlijkheidsstoornis ligt zeer frequent aan de basis van het irrationele denken van de verstotende ouder.
Bron: Three types of parental alienators, Douglas Darnall, Ph.D. 1997
Bron: Stella Nova coaching